از ما بر تو سلام

یا سَیِّدَ السَّادات

“أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى،

أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ جَنَّةِ الْـمَـأْوى،

أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ زَمْـزَمَ وَ الصَّـفا،

أَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّمآء،

أَلسَّلامُ عَلَى الْمَهْتُوکِ الْخِبآءِ،

أَلسَّلامُ عَلى خامِسِ أَصْحابِ الْکِسْآء،

أَلسَّلامُ عَلى غَریبِ الْغُرَبآء،

أَلسَّلامُ عَلى شَهیدِ الشُّهَدآء،

أَلسَّلامُ عَلى قَتیلِ الاَدْعِیآء،

أَلسَّلامُ عَلى ساکِنِ کَرْبَلآء…“*

مگر نه با ولادت تو، عشق متولد شد، رشادت رشد کرد، شهامت رنگ گرفت، ایثار معنا؛ شهادت، قداست؛ و خون، آبرو گرفت؟مگر نه با ولادت تو، زلال ترین تقوا از چشمه سار وجود جوشید؟ مگر نه با ولادت تو “موج”، موجودیت یافت؟مگر نه این که ” نسیم” با تولد تو متولد شد و مگر نه ” صاعقه” اولین نگاه تو در گهواره بود و مگر نه “عشق” در کلاس تو، درس می خواند و مگر نه ” ایثار” به تو مقروض شد و مگر نه ” آفرینش” از روح تو جان گرفت؟پس چرا ما خبر ” ولادت”  تو را هم که می شنویم، بغض گلویمان را می فشرد؟
پس چرا ما در روز ولادت تو نیز اشک، پهنای صورتمان را فرا می گیرد؟…

منبع:  سجیل+  خلوت دل +سایت شهید آوینی+ نجوای من